روزنوشته های وریا در کانادا

دیشب، بیست و ششم فوریه، گروه بسیار محبوب Spice Girls ، آخرین کنسرتشون رو در Air Canada Centre در شهر تورانتو اجرا کردند. اجرایی که به گفته خودشون، بنا به تعهدات خانوادگی، آخرین کار گروهی این دختران افسانه ای بود. تمام صندلیهای سالن ایرکانادا (بجز بخشی که پشت سن قرارگرفته بود) پر بود و بنا به گزارش Globe and Mail ، حدود بیست هزار نفر شاهد آخرین اجرای این باند بودند.

ساعت شروع برنامه هفت و نیم اعلام شده بود اما انگار علاقه مندانی که سابقه دیدن کنسرتهای با این ابعاد و در این سالن رو داشتند، میدونستن کی باید بیان. سالن ساعت هشت و نیم کاملا پرشد و برنامه ساعت 9 با آهنگ Spice Up Your Life آغاز شد.

اکثریت مطلق حضار، دختران جوانی بودند که با لباسهای مخصوص از لحظه اول برنامه تا انتها، با گروه محبوبشون خوندن و رقصیدن و برای تشویقشون جیغ و گاهی هم کف زدند. طراحی سن، نورپردازی، دکور و افکتها مثل اغلب کارهای در این سطح فوق العاده بود و بخش مهمی از اجرا رو تشکیل میداد.

هنگام اجرای Always be there، برای اولین بار بود که جمله “this will be the last show” یکی از پنج خواننده، با جیغ ممتد حاضرین همراه شد. پس از اجرای تعدادی از آهنگهای قدیمی و بسیار محبوبشون، بجز ویکتوریا بکهام، بقیه خواننده ها هرکدام یکی از کارهای تکی خودشون رو اجرا کردند.

ویکتوریا بکهام، که در تمام طول کنسرت هربار دوربینها نشونش میدادند مورد تشویق شدید حضار قرار میگرفت، ظاهرا چون ترانه تکی نداشت، روی سن اومد و مثل شوهای fashion، دوسه بار این سر و اون سر صحنه رو قدم زد و خوب، تشویق ممتد و کرکننده حضار رو هم همراه داشت. یکی از آخرین آهنگهایی که اجرا کردند، آهنگ Mama, I love you بود.

هنگام اجرای این آهنگ، هرکدوم (بجز sporty اگه اشتباه نکنم) بچه هاشون رو همراه داشتند. پسر کوچیک ویکتوریا، Cruz Beckham هم روی صحنه اومد و با همون نیم وجب قدش break dance رقصید و کلی هم مورد تشویق قرار گرفت.

پس از خوندن آهنگ Goodbye my friend، گروه به ظاهر با مردم خداحافظی کردند و همونطور که وارد صحنه شده بودن (از زیر صحنه روی پنج ستونی که آوردشون بالا) از صحنه خارج شدند. جمعیت با جیغهای کرکننده اما تشویقشون رو ادامه دادن و بعد یک گروه رقص، مشغول رقص بودن که دوباره و با یک افکت دیگه، spice girls برگشتند و دوآهنگ مشهورشون رو که نخونده بودند، if you can dance و wanna be اجرا کردند. بخش پایانی برنامه هم عملا صحنه در آغوش کشیدنهای اعضای گروه و خداحافظیشون با شخصیتهایی بود که در دهه نود، قلبهای بسیاری از نوجوانان سراسر دنیا رو تسخیر کرده بودند. به نوشته گزارشگر Globe and Mail شاید این گروه ده سال دیگه دوباره با هم در یه کنسرت همراه بشن. اما قطعا اونروز، هم sporty توان وارو زدن روی صحنه رو نخواهد داشت و هم طرفداراشون در این سن و سال نخواهند بود…

---

پی نوشت: جز عکس اول که از سایت ایرکاناداسنتره، بقیه عکسها رو خودم گرفتم

امروز متوجه شدم که برخلاف بلاگر، اینجا وقتی روی لینکهای ترانه ها کلیک میکنم، برنامه windows media واسه پخش کردنش باز نمیشه. نمیدونم ایراد کلی وردپرسه یا مشکل از تنظیمات منه، اما برای دوستانی که نتونستن این ترانه ها رو از لینکهایی که اینجا گذاشتم گوش بدند، یک راه جایگزین هست و اونم اینکه روی لینک کلیک راست کنید و آدرسش رو کپی کنید (copy link location یا copy shortcut) بعد windows media رو بازکنید و از منوی فایل، گزینه open url رو انتخاب کنید و لینک کپی شده رو اونجا paste کنید…

فاطمه در قصر قورباغه ها من رو دعوت کرده به بازی وبلاگی “هفت ترانه ماندگار و هفت ترانه رو اعصاب”. در درجه اول توصیه میکنم مطلب خودش رو بخونید که به نظر من بسیار زیباست. خصوصا در بخش ترانه های روی اعصاب! خیلی مبتکرانه برای ترانه ها، تیتر گذاشته. من هم تکرار میکنم که انتخاب هفت ترانه خیلی کمه و بدون شک خیلی از ترانه هایی که برام ماندگاره، قربانی این محدودیت عددی خواهند شد. اما از اونجا که قوانین بازی رو باید رعایت کرد، من هم میگم چشم! یه دوپینگی هم در این بازی میکنم و اون اینکه خودم رو محدود میکنم به ترانه های فارسی! اینطوری جای بیشتری واسه یادآوری ترانه های مورد علاقه م دارم .(تمام لینکها از پارسی موزیک)

اول. الهه ناز، بنان (بشنوید: کیفیت پایین -بالا )

دوم. عاشقم من، دلکش (بشنوید: کیفیت پایین – بالا )

دوم. مرغ سحر، شجریان (بشنوید: کیفیتپایین – بالا )

سوم. مرا ببوس، گل نراقی (بشنوید: کیفیت پایین – بالا )

چهارم. سلطان قلبها، عارف (بشنوید: کیفیت پایین – بالا )

پنجم. دو پنجره، گوگوش (بشنوید: کیفیت پایین – بالا )

ششم. جان مریم، محمد نوری (بشنوید: کیفیت پایین – بالا )

هفتم. بارون بارونه، ویگن (بشنوید: کیفیت پایین – بالا )

در لیست بالا کاملا بر عنصر ماندگاری تاکید شده و در عین حال از هر هنرمند تنها یک آهنگ انتخاب کردم. اینها در واقع 7 ترانه ایست که از نظر من ماندگارند. البته فقط هفت تاشون! وگرنه خیلی ترانه های دیگه هم هستند که
دوست داشتم اینجا باشند اما جا نبود. من اگه این بازی رو پایه گذاشته بودم میذاشتمش بیست ترانه ماندگار و پنج ترانه رو اعصاب! بگذریم. برگردیم به بازی. حالا باید هفت ترانه رو اعصاب انتخاب کرد: (بعضی از تیتر ترانه ها به اقتباس از ابتکار فاطمه از خودمه!)

اول. زورآزمایی: خواننده: شهاب بخارایی

دلم عاشقت نمي شه ، اينو خوب بدون هميشه
كه من از آهن و سنگم ولي تو از جنس شيشه

دوم. عشق ورقباز! ، عباس قادری

بین پنجاودو تا برگ تو ده لو خوشگله هستی
تو همونی که همیشه توی فکر من نشستی
ده لو خوشگله دلو خوشگله! تو دست من تک دله
ده لو خوشگله دلو خوشگله! تو دست من تک دله

سوم. چلچله ، علیرضا افتخاری

اگر می خوای با چلچله یه روزی همسفر بشی
باید ز راز عاشقی همیشه با خبر بشی
با آبی آسمونا پرواز و از سر بگیری
رو شونه ماه بشینی کبوتر سحر بشی
کبوتر سحر بشی

چهارم. شمال، حمیرا

خاطرات شمال، محاله یادم بره
اون همه شور و حال، محاله یادم بره!

پنجم. مثل سوال!! ، شاهرخ

تو چه حسی هستی که بمن پیوستی
هرنفس بی تردید تورو باید پرسید!
در تو باید گم شد، …
بقیه ش رو نمیگم دیگه!!

ششم. باز هم، حمیرا!

مهربونیت قشنگه، همزبونیت قشنگه
وقتی با من قهر میکنی پشیمونیت قشنگه!

هفتم. ستاره برو گم شو!! ، بیژن مرتضوی

تو اینجایی بگو گم شه ستاره
بگو شب تا دلش میخواد بباره

دوباره رخت عریانی (!!؟؟) بتن کن
بگو آینه مکرر شه دوباره!

این هم هفت ترانه روی اعصاب من. البته غیر از یکی دو مورد، بقیه خواننده های این بخش آهنگهای زیبایی دارند که من دوست دارم، اما خب شاهکارهایی هم مثل این نمونه ها دارند که استعداد خارق العاده ای در رژه رفتن روی اعصاب من (اونهم بحالت “پابکوب!” سربازی!) دارند. من هم دعوت میکنم از وڵکه، پاپیروس،سفیدبرفی، سمن، مهستا، آوات و پرستو که در این بازی شرکت کنند.

انتخابهای سمن رو بخونین
انتخابهای پاپیروس رو بخونین

انتخابهای ولکه رو بخونین

انتخابهای سفیدبرفی رو بخونین

هشتادمین مراسم اسکار یکدقیقه پیش به پایان رسید و جوایز هم به ترتیبی که اینجا میتونید ببینید تقسیم شد. نکات جالبی اما دربرداشت که یکی از بهترین اونها، اعلام نامزدها و سپس برنده یکی از جوایز (فیلم مستند) توسط سربازهای آمریکایی بود که دور از خونه شون بودند. تام هنکس، هنر پیشه پرافتخار آمریکایی روی سن اومد و اعلام کرد که اعلام برندگان فیلم مستند، توسط فرزندان دور از خونه مون انجام میشه. بدین ترتیب شش سرباز، ضمن اعلام اسم و درجه و محل خدمتشون، نامزدها و سپس برندگان جوایز رو اعلام کردند. از دیگر نکات جالب، برنده شدن یک فیلم با موضوع اعدام یک راننده افغان در افغانستان بود (یک تاکسی بسوی تاریکی). کارگردان این فیلم هنگام دریافت جایزه، یادی از زندانیان ابوغریب و گوانتانامو هم کرد. فیلم پرسپولیس مرجانه ساتراپی هم رقابت در رشته بهترین انیمیشن رو به ” راتاتویی” که از نظر من یکی از شاهکارهای سینمای انیمیشن حساب میشه واگذار کرد. موقفترین فیلم هم “کشوری برای پیرمردها نیست ” بود که جمعا چهار اسکار مهم رو برد. بهترین فیلم، بهترین کارگردانی، بهترین فیلمنامه اقتباسی و بهترین هنرپیشه نقش دوم مرد. هنرپیشه اسکاربرده این فیلم (خاویر باردم اسپانیایی) که بازی بسیار قویش از عوامل مهم موفقیت فیلم بود، هنگام دریافت جایزه و پس از تشکرات معمول، چند جمله ها به زبان اسپانیایی کفت که بنظر میرسید خطاب به مادرش باشه (که در مراسم حاضر بود).

داستان

وارد حیاط که شدم، از دیدن در نیمه باز اتاقم وحشت کردم! کی میتونه رفته باشه تو اتاق من؟ یعنی دزد بوده ؟ اینجا؟!؟ فاصله در حیاط تا در اتاقم رو با بیشترین سرعت دویدم. هرچند، چیز خاصی نداشتم اما تصور اتاق خالی شده، هول انداخته بود تو دلم. وارد شدم. اتاق تاریک بود. اتاقم نسبتا کم عرض اما دراز بود، تهش هم میخورد به آشپز خونه کوچیکم. سایه ای رو توی آشپزخونه تشخیص دادم.

*** *** ***

ترس برم داشته بود. آماده فریادزدن بودم. سایه حرکت کرد و از آشپزخونه اومد بیرون. فورا شناختمش. احمد بود. دوست قدیمی و خوبم. شوکه شده بودم. پشت سرش هم خانومش بود. خانومش هم از همکارا و دوستان قدیمی من بود. سالها قبل ازدواجشون هرسه تا همکار بودیم. نمیدونستم چی بگم. هرکدوم دوکیسه پر از خرت و پرت دستشون بود و داشتند به طرفم میومدند. از دیدنشون ذوق زده شده بودم. اما اونها انگار نه انگار. اومدند و داشتند از کنارم رد میشدند. بی اختیار گفتم: احمد !! بی حوصله گفت: طیبه یه سری خرت و پرت لازم داشت اومدیم از آشپزخونه برداریم. مونده بودم چی بگم. از آشپزخونه من؟ من که آشپزخونه م تقریبا خالیه؟ اما اینا مهم نبود. احمد و طیبه کجا، اینجا کجا. تا از اتاق بیرون رفتن دنبالشون راه افتادم. میخواستم بدونم کجا میشینن. خوب همسایه بودیم لابد !

*** *** ***

توی همون حیاط می نشستن. کی اومده بودن؟ بی اختیار پشت سرشون وارد اتاقشون شدم. بزرگتر بود از مال من. یه میز ناهار خوری تو هالش بود و حداقل یه اتاق دیگه داشت و آشپزخونه. تا من نگاهم برگرده سرجاش دیدم هردوشون وسایلی رو که از آشپزخونه من برداشته بودن گذاشتن رو میز. انگار که اومدن من رو به حساب وسایل گذاشته بودن. احمد شروع کرد از توی کیسه درشون آورد و میذاشت رو میز و میگفت این رو آوردیم و اون رو و … . احساسات متناقضی داشتم. اولیش یه تخته پلاستیکی سفید بود که روش سبزی و گوشت میبریدم گاهی. بی اختیار گفتم باشه باشه. اما احمد توجهی نکرد. ادامه داد. یعدی یه سینی خوشگل بود. بی اختیار تودلم گفتم: آخه این رو از ایران آوردم. اما قبل از اینکه با احساسات متناقضم کنار بیام و کلمه ای از گلوم بیرون بیاد، بعدی رو درآورد که یه کفگیر بود از وسایل مامانم. دلم یه طوری شد. این اواخر دلتنگی جوری اذیتم میکنه، که با دیدن هرچیزی که به خونه مربوط میشه اشکم درمیاد. اما باز چیزی نگفتم. ترجیح میدادم در مورد این همه سالی که همدیگرو ندیدم و بیخبر از هم بودیم صحبت کنه. یه چاقوی بزرگ و بعدشم یه بشقاب. در عین اینکه ذوق داشتم از دیدنشون اما هربار میخواستم بگم مگه خودتون ندارین؟ من همه ش 4 تا بشقاب دارم، یه دونه سینی دارم. اما آخرشم چیزی نگفتم. بعد که تموم شد، احمد برشون داشت بردشون آشپزخونه! چقدر به من بی توجه بودن. ناراحت شدم. مغبون از اتاقشون زدم بیرون.

*** *** ***

بچه ها داشتن توی حیاط بازی میکردن. اومدم دم در، دمپایی هام نبودن. دیگه حال و حوصله برگشتن و پرسیدن نداشتم. مهم هم نبود. پیش خودم فکر کردم حتما اگه فردا صبح برم ببینمشون، همه چیز یه طور دیگه میشه. درو بستم و با بستن در، آخرین صداهایی رو هم که از بازی بچه ها میشنیدم، قطع کردم.

*** *** ***

ساعت دوازده و ده دقیقه بود. یادم نمیاد کی خوابم برده بود. مبهوت بودم از خوابی که دیدم. چقدر با جزئیات یادم بود، برخلاف صبحهایی که خواب دیشب رو چند دقیقه هم نمیتونم تو ذهنم نگه دارم. نشستم و یکبار دیگه خوابم رو مرور کردم. هیچ معنی خاصی برام نداشت. جز اینکه جدا دلم برای احمد و طیبه تنگ شده و اگه خدا خواست و تونستم سفری به ایران برم، حتما باید ببینمشون…

پی نوشت:

اول اسمهای اصلی رو گذاشته بودم اما بعد اسمها رو عوض کردم.
دیشب هم خواب بسیار عجیبی دیدم. اون رو هم هنوز با جزئیات به خاطر دارم. شاید نوشتمش
اگه هرکدوم از دوستان توی تعبیر خواب دستی داره، خوشحال میشم نظرش رو بشنوم

روز وصل دوست داران یاد باد

امروز چهاردهم فوریه و بیست و پنجم بهمن روز عشاق، یا روز قلبها و یا روز والنتاینه. به تمام کسانی که در این روز، تپش قلبشون رو برای کسی که دوستش دارند، یا هدیه ای، دیداری و یا کلام عاشقانه ای ابراز میکنند تبریک میگم.

در فراز و نشیب زندگی، لحظه ها و ساعتهای فراوانی هست که به هزار دلیل به یاد آدم میمونه. اما اون لحظات و ساعات و روزهایی که با عشق سپری شده، طعم و بوی دیگه ای داره.

گر به همه عمر خویش با تو برآرم دمی
حاصل عمر آن دم است، باقی ایام رفت

سنتوری داریوش مهرجویی رو دیدم. حدودا چند ساعت بعد از اینکه ظاهرا با تمایل خودش روی اینترنت گذاشته شده. فیلم در ایران ممنوع بود و من در تمام مدت دیدنش فکر میکردم چرا ؟ سنتوری به دلم نشست. دلم برای دیدن یک فیلم ایرانی بالاتر از متوسط تنگ شده بود. بخش پایانی فیلم رو توی یوتوب گذاشتم. اگه فیلم رو دیدین نظرتون رو برام بگذارین.

من با زخم زبون هات رفيقم
مرهم بذار با حرفات، رو زخم عميقم
با توام که داري به گريه ام مي خندي
کاش بياي و به من دل ببندي
تنها بودن يه کابوسِ شومه عزيزم
کار دل، نباشي، تمومه عزيزم

پی نوشت. دارا لینکی حاوی عکسهای جالبی از سنتوری برام فرستاد. شما هم ببینید

طبق وعده نسبتا قدیمی، ترجمه شعر زیبای سواره ئیلخانی زاده رو اینجا میگذارم. این ترجمه رو شاعر خوب و استاد ادبیات، سعید نجاری متخلص به ئاسو با پیشنهاد پدرم انجام داد. ممنون از استاد نجاری و ممنون از پدرم که زحمت تایپ و ارسالش رو بعهده داشت.

 

گوڵم! دڵم پڕه‌ له‌ ده‌رد و کوڵ
ئه‌ڵێم بڕۆوم له‌ شاره‌که‌ت

ئه‌ڵێم به‌ جامێ ئاوی کانیاوی دێ یه‌که‌م
عیلاجی که‌م کوڵی دڵی پڕم، له‌ ده‌ردی ئینتیزاره‌که‌ت

وه‌ڕه‌ز بوو گیانی من له‌ شار و هاڕه‌ هاڕی ئه‌و
له‌ ڕۆژی چڵکن و نه‌خۆش و تاو و یاوی شه‌و
ئه‌ڵێم بڕۆم له‌ شاره‌که‌ت
له‌ شاری چاو له‌به‌ر چرای نیئۆن شه‌واره‌که‌ت
بڕۆمه‌ دێ که‌ مانگه‌ شه‌و بزێته‌ ناو بزه‌م
چلۆن بژیم له‌ شاره‌که‌ت
که‌ پڕ به‌ دڵ دژی گزه‌م؟!

له‌ شاره‌که‌ت، که‌ ڕه‌مزی ئاسن و مناره‌یه
مه‌لی ئه‌وین غه‌واره‌یه
ئه‌ڵێی له‌ ده‌وری ده‌ست و پێم
ئه‌وه‌ی که‌ تێل و تان و ڕایه‌ڵه‌، که‌له‌پچه‌یه
ئه‌وه‌ی که‌ په‌یکه‌ره‌ میسالی داوه‌ڵه
ئه‌وه‌ی که‌ داره‌ تێله‌، مه‌زهه‌ری قه‌ناره‌یه
له‌ شاره‌که‌ت که‌ مه‌ندی دووکه‌ڵه
که‌ دێته‌ ده‌ر له‌ ماڵی ده‌وڵه‌مه‌ند
وه‌ تیشکی بێ گوناهی خۆره‌تاو ئه‌خاته‌ به‌ند

له‌ هه‌ر شه‌قام و کووچه‌یه‌ک شه‌پۆڕی شینه
دێ به‌ره‌و دڵم
ده‌ستی گه‌رمی ئاشنا نییه‌ که‌ ئه‌یگوشم
ده‌ستی چێوی یه
له‌ شاره‌که‌ت زه‌لیله‌ شێر،
باوی ڕێوی یه‌
به‌ هه‌ر نیگایه‌ک و په‌تایه‌که
ئه‌ڵێم بڕۆم له‌ شاره‌که‌ت
گوڵم، هه‌رێمی زۆنگ و زه‌ل
چلۆن ئه‌بێته‌ جاڕه‌گوڵ

له‌ شاری تۆ، له‌ بانی عه‌ره‌شه‌ قۆنه‌ره‌ی دراو
شاره‌که‌ت
ئاسکه‌ جوانه‌که‌م !
ته‌سکه‌ بۆ ئه‌وین و بۆ خه‌فه‌ت هه‌راو
کێ له‌ شاری تۆ، له‌ شاری قاتڵی هه‌ژار
گوێ ئه‌داته‌ ئایه‌تی په‌ڕاوی دڵ؟

منێ که‌ گۆچی تاوی گه‌رمی به‌رده‌واره‌که‌ی عه‌شیره‌تم
به‌ داره‌ ته‌رمی کووچه‌کانی شا‌ره‌که‌ت
ڕانه‌هاتووه‌ له‌شم
بناری پڕ به‌هاری دێ
ڕه‌نگی سوور و شین ئه‌دا
له‌ شیعر و عاتیفه‌ی گه‌شم

ئه‌ڵێم بڕۆم له‌ شاره‌که‌ت

—————————————————————-
ترجمه این شعر زیبا به فارسی
—————————————————————-

نوگل من دلم پر از خروش و جوش و درد شد

بر آنم ار کوچ کنم زشهر تابدار تو
بر آنم ار
به‌یک صراحی از گلاب چشمه‌سار ده
کنم علاج آن دلِ
گرفته از شدت انتظار تو

کلافه گشته روح من زشهر پر صدا و تب
ز روز چرکی و مریض و تابدار و زار شب
روم به روستای خود
تبسمم به شوق ماهتاب تا عجین شوَد
چه سان زیم ز شهر تو
که دل ز حقه‌های پر کلک ذلیل و شرمگین بوَد

نوگل من دلم پر از خروش و جوش و درد شد
بر آنم ار کوچ کنم زشهر تابدار تو

ز شهر تو
نگه اسیر نور شد
از آن مکان که چشمها
ز شدت نئون‌چراغ
چنین ز نور کور شد
ز شهر تو که سطح آن مناره‌یی ﻭ آهنی است
همای عشق اجنبی است
به دور دست و پای من نماﻯ سیم تلگراف
نشان بند و بستن است
مجسمه، مترسک است
و تیرهاﻯ برق همه دارهای چوبی است

ز شهر تو کمند دود می وزد
و نور بی گناه هور را به بند خویش میکشد
تمام کوچه های شهر تو
و شاه راه های او
صداﻯگریه می‌دهد
اگر به سوی هرکسی بیازی دست مرحبا
نیست نشانی آشنا
که دست، دست چوبی است
به شهر تو پلنگ و شیر خوار گشته ا ند
ورو بهش نماد عشق و خوبی است
نوگل من
بر آنم ار کوچ کنم ز شهر تو

گلم زمینِ باتلاق، قرینِ گل نمیشود
و هیچکس ز شهر تو ، ز شهر قاتل فقیر
گوش به آهنگِ خوشِ کتابِ دل نمی شود

منی که شیر آفتاب و چادر عشیره را چشیده ام
به نعش کوچه تنگ‌های تو هنوز خو نکرده ام
گلم کرانِ پر بهار ده
عطوفتی سرخ دهد به شعر سبز و خرمم
بر آنم ار کوچ ز شهر تو
نوگل من . . .